[MIE Mission]-(7) Owen Han

posted on 16 Dec 2013 22:30 by hkichio in MIE
 
 
 
 
 
 
Own Han and Wilhelmina Zheng VS Kirsch Oistrach 
 
1st Part
 
 
 

ในเช้าก่อนวันทำภารกิจหนึ่งอาทิตย์ ผมเตรียมตัวออกจาก ที่พักอาศัย ปัจจุบัน อาจจะต้องเล่าความยาวนิดหน่อย เพราะผมอาศัยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง เขาบอกผมว่าเขาชื่อ เพเทอร์ส ตอนแรก ผมตั้งใจแค่ให้รู้สึกหายเหงา

แต่ไปๆมาๆ การที่ทำแบบนั้นไม่สะดวกเอาซะเลย ย้ายมาอยู่กับเขาเสียซะเลย แต่ก็ไม่รู้ในฐานะ… อะไรสักอย่างที่มันก็ไม่แน่ชัดเท่าไหร่

เขาเป็นคนแปลกๆ .. นิสัยแปลกๆ บางครั้งก็ทำตัวเหมือนมีความลับหลายๆอย่าง ถึงผมจะอาศัยอยู่กับเขามาสักระยะแล้วก็จริง ผมก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับมากขึ้น และถึงผมจะอยากรู้ การถามออกไป มันคงจะทำให้ผมถลำลึกเรื่องของเขาเกินไป…

มันก็เลยไม่ได้มีอะไรคืบหน้า

เรื่องความคืบหน้ามันไม่สำคัญเท่าไหร่… แต่ความรู้สึกมันเริ่มสำคัญ

หรือผมอาจจะไม่อยากทำให้ตัวเองเหงาก็ได้

แปลกใจกับตัวเองที่แสดงความคิดความรู้สึกของตัวเองมากเกินกว่าปกติ คิดน้อยกว่าปกติที่เคย เป็นตัวของตัวเองมากกว่าทุกครั้ง เผลอปล่อยความคิดตัวเองไปมากจนเกินไป

จนคิดว่านั่นถูกรึเปล่านะ … เขาจะไว้ใจได้งั้นเหรอ? แต่ระยะห่างอะไรมากมายมันคอยกั้นผมและเขาไว้ออกจากกัน

            อะไรกันนะ .. อะไร

            ตัวผมที่เล่นละครเริ่มจะออกนอกบท เพราะชักไม่แน่ใจว่า หลงรักตัวละคร หรือ นักแสดง กันแน่..

            ทุกวันนี้รู้สึกเหมือนหมาหลง ไม่แม้กระทั่งปลอกคอด้วยซ้ำ

            เอาเถอะ… อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่ลำพัง




ก่อนจะออกจากบ้าน ผมทิ้งโน้ตเอาไว้ เพียงสั้นๆว่า นานหน่อยกว่าจะกลับมานะ แต่ที่จริง ก็ไม่แน่ว่า อาจจะไม่กลับมาอีกเลย มองอีกฝ่ายที่นอนอยู่บนโซฟา ผมก็ได้เพียงถอนใจและเก็บข้าวของเงียบๆ ก่อนออกจากบ้านไป

            แค่โน้ตเขาคงไม่ใส่ใจมันเท่าไหร่....

.

.

.


ผมมาถึงฝรั่งเศสก่อนคุณเฟาสต์จะมา ฝรั่งเศสเป็นที่ที่วิเศษจริงๆ เป็นสถานที่สวยงามไปซะหมด แต่ดูโออ่าฟุ่มเฟือยชอบกล การมาก่อนเวลาและสำรวจคงช่วยให้ผมได้เปรียบมากขึ้น.. ผมหวังอย่างนั้น

อืม.. ยิ่งเป็นเขาคนนั้น หลอกปั่นหัวผมซะเละเทะ ตอนวันไวท์เดย์กับหนังสือเล่มนั้น ผมแทบจะปาทิ้งอยู่หลายครั้งแต่นึกๆดูก็เสียดาย อุส่าห์อ่านมันจนเยินไปทั้งเล่มแล้ว

เพราะผมอยากรู้ว่า คนแบบนั้นมันมีดีอะไร ถึงต้มผมซะเปื่อยขนาดนั้น บ้าจริงๆ เกิดมาตั้งยี่สิบกว่าปี น้อยคนนักที่จะหลอกผมซะสนิทใจขนาดนี้ มันน่าโมโหที่สุด

มันคงสาสมกับที่เขาเอาผมคืนขนาดนั้น

ทำเอาแทบอยากลาออกเลยจริงๆ

และคราวนี้ผมจะไม่พลาด…


การสำรวจและติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างเช่น กล้องตามตรอกที่เขาน่าจะผ่านมา แต่แผนของผมอาจจะตื้นไปสักหน่อย แค่ล่อเขาเข้ามาในที่ทางที่ผมจัดเตรียมเอาไว้ มันก็น่าจะไปได้สวย

โกดังเงียบๆริมขอบชายฝั่งเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจสำหรับผม อย่างน้อยๆคงดีกว่าในเมืองที่แตกตื่นอึกทึกน่าดูถ้ามีเสียงปืนสักเปรี้ยง

แต่แน่นอนว่า ปืนคงไม่ใช่หนทางแรกที่ผมเลือกไว้

การจบเกมอย่างรวดเร็วด้วยระเบิด นั่นแหละถึงจะอลังการ ความโรคจิตของผมกับระเบิดง่ายๆ ที่ติดตั้งไปทั่วๆ ตามจุดที่น่าจะพอช่วยแก้ไขบางสถานการณ์ได้ไม่มากก็น้อย…

คิดว่านะ แต่ไม่ได้อยากจะฆ่าเขาสักหน่อย

เป็นไปได้อยากจะคุยกับเขาสักประโยคก็ยังดี

มันคงจะยากเกินไป ถ้าหากได้เจรจา

.

.

.

กล้องที่ผมติดตั้งไว้ทั่ว ในที่สุดก็ได้ใช้มัน ชายร่างสูงไม่มากนัก เขาสวมเสื้อฮู้ดพลางตัวไว้ แน่นอนว่ามันลับล่อๆจนผมพอจะสังเกตได้

ต้องเป็นเขาแน่นอนผมไม่สงสัยเลย ผมประมวลผลอย่างถ้วนถี่แล้วและมันไม่น่าผิดพลาด

แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงเข้ามาติดกับได้โดยง่าย หรือเขาจะอ่านแผนของผมออกกันนะ? ผมและคุณเฟาสต์เฝ้ามองเขาจากกล้องที่ติดเอาไว้ทั่วบริเวณนั้น นั่นทำให้ผมปวดขมับจนทนไม่ไหวจริงๆ

“ทำไม.. ถึงเข้ามาติดกับง่ายๆ” คุณเฟาสต์พูดกับผมเงียบๆ ระหว่างดูจอมอนิเตอร์ที่พร่าๆนั่น

ผมเอนตัวพลางคิดอย่างสับสน มันไม่ง่ายเลยที่คนฉลาดอย่างเขาจะเข้ามาติดกับง่ายๆ โดยเฉพาะกับดักโง่ๆของผมครั้งนี้

หรือเขาจะ…

ผมเลิกคิ้วสูงทันทีคำตอบวิ่งเข้ามา ผมรีบขยับตัวเข้ามานั่งจ้องที่จอมอนิเตอร์อีกครั้ง

ตัวเขาสั่นเหมือนกำลังหัวเราะอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอดหมวกฮู้ดของเขาและ เอนตัวหันมาจากทางกล้อง จ้องเข้ามาทางจออย่างอย่างขำขัน

สีหน้าแบบนั้น… สีผมแบบนั้น … ท่าทางแบบนั้น

นัยน์ตาผมสั่นริก ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ทิ่มแทงเข้ามานี่มันอะไร ผมไม่เคยสัมผัสความรู้สึกนี้มานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เหมือนโดนสายตานั้นเสียบแทงทะลุจนพรุนไปทั้งตัว สติและสมองผมประมวลผลรวนเรไปหมด

แม้มองมาจากจอ ผมก็รู้สึกได้ทันที่ว่าเขาไม่ใช่คนอื่น

ยิ่งพยายามเรียกสติตัวเอง แต่กลับยิ่งคิดไม่ออกว่าจะพูดว่าอะไร

ผมมีสิ่งเดียวที่มั่นใจคือความฉลาดของผม ผมไม่เคยโดนหลอกมาก่อน…

อย่างน้อยก็ไม่เคยหลวมตัว จนรู้สึกเจ็บขนาดนี้

อา ยอมรับไม่ได้… นั่น ไม่ใช่

เขาไม่ใช่… เขาต้องไม่ใช่ ใจผมยอมรับมันไม่ไหวแน่

นั่น… ไม่ใช่

นี่แค่ความฝัน นี่ผมยังไม่ลุกจากเตียงเขาสินะ? ผมกำลังหลับฝันไป

ใช่.. ผมกำลังฝันอยู่จนกระทั่ง คุณเฟาสต์เห็นหน้าที่ซีดเผือกของผมและเรียกผมซ้ำๆจนรู้สึกตัว

“คุณฮาน! คุณฮาน!”

ต้องตื่นแล้ว…

“... เพเทอร์ส”

ผมหลุดเรียกชื่อเขาออกมา สติของผมกระเจิงกระจาย จนภาวะการตัดสินใจของผมรู้สึกว่าลดต่ำลงอย่างขีดสุด และ… นั่นทำให้ความเยือกเย็นของผมที่เคยมีหลุดลอยออกไป

“ไปกันเถอะ คุณเฟาสต์ … “ ผมที่กัดฟันกรอดอย่างขุ่นใจปลดไกปืนของผมและใส่กระสุนให้พร้อม “จัดการเขาซะ”

อย่างน้อยๆ ถึงจัดการเขาไม่ได้… ขอแค่ถามสักคำ

… ว่าทำไม


TBC.

IN AFTER WAR


Part TWO -  Kirsch Oistrach http://zumschluss.exteen.com/20131204/mis-mission-7-kirsch-oistrach

Part THREE - Wilhemina Zheng http://bitter-kurosuiren.exteen.com/20131209/mie-mission-7-wihelmina-zheng

.

.

.

.

.

 

 

-----------------------------------------------------------------------------

ตายแน่ๆฮาน ตายแน่ๆ ............

.//////.

กำบาย ไม่ไหวแล้ว O>--<

เขียนคนแรก แต่ส่งคนสุดท้ายนี่ ไม่โดนฆ่าก็ดีเท่าไหร่แล้วววว โฮฮฮฮฮ

บายค่ะ เจอกันวันปีใหม่

ไม่สิ เดี๋ยวคงมาอัพ EHW ค่ะ แต่ไม่ใช่อาทิตย์นี้ O>--<






 
 
 

Comment

Comment:

Tweet